Af en toe tref je hier een oud column aan. Zoals vandaag! Een oud babbeltje dat online is geplaatst. Waarom? Wel, zie HIER. Vaak zijn de verhalen niet gepast, omdat ik toen nog sprak over m’n tegenwoordig niet meer zo kleine zusje, die beroemde late MSN gesprekken en de seizoenen herfst en winter waar we in mei 2012 niet in verkeren. Anyway! Ik doe het toch. Hope you like it :)
>>
Wanneer ik dit schrijf moet ik nog 38 dagen, 17 uur en 9 minuten wachten totdat mijn zomer begint. Echt begint bedoel ik dan. Want de benauwde zonnestralen die ik alleen opvang als ik terug naar huis fiets van mijn stage zijn de titel ‘zomer’ nog niet waard.
Lissabon wordt dit jaar mijn bestemming. Samen met vriendin en tevens partner in crime zullen we die Portugezen tien dagen lang de stuipen op het lijf jagen. Flauwekul natuurlijk, want we zijn blond en harmless. Maar het klinkt wel lekker.
Mensen die mij kennen weten dat ik nogal… Hoe zal ik het zeggen, geordend en dromerig ben {niet de meest ideale combinatie, maar het werkt voor mij}. Wanneer mijn vakantie is afgelopen zit ik al met mijn hoofd bij mijn volgende avontuur. De voorpret begint al met urenlang Google’en. En wanneer de eerste sneeuwvlokjes de grond raken zie ik mijzelf al flaneren over het strand, uitgaan in de hipste clubs, kletsen met de locals en urenlang tafelen in een knus, pittoresk restaurantje aan zee.
Waarom ik zo graag op vakantie ga is me soms eigenlijk een raadsel. Zonnebrand is echt geen pretje, vooral omdat het vloekt met je witte jurkje, zwarte bikini, blauwe rokje, groene armband… De sportschool wordt de laatste zes weken opeens benut, want het moet natuurlijk niet lijken alsof we net kerstmis achter de rug hebben. Daarnaast moeten we niet de vele uren niksdoen vergeten op het vliegveld. Want we vliegen misschien wel lekker vroeg en op tijd in de ochtend, maar dat betekent wel meteen een survivalnacht op oncomfortabele bankjes met je koffer als kussen.
Ondanks dit alles verschijnt er een lach op m’n mond. Ik weet weer waarom vakanties voor mij zijn weggelegd. Ik wil dingen zien, slap ouwehoeren, met zonder jas naar buiten en ontspannen. Ik zie ons al uren lang verdwalen, stuntelen en vooral erg veel lachen, want aan zelfspot ontbreekt het ons niet. Hoe komisch en idioot zullen we er wel niet uitzien, hoe geweldig zal deze vakantie wel niet worden! Ik kan me namelijk nu al verheugen op boodschappen doen {wáár staat hier toch de Nutella?}, stinken naar muggenspul, goedkoop ontbijten om vervolgens ’s avonds ons weer vol te proppen met paella, pasta en pizza. Buggy’s die altijd in de weg staan, mensen die al kaartlezend niet op andere mensen {lees: mij} letten, het moment dat we beseffen hoeveel onzin we hebben meegenomen en hoeveel dingen we zijn vergeten.
Nee, vaak moet ik na een vakantie nóg een vakantie nemen om bij te tanken. Maar voor ons, de olijke tweeling, vormen bovengenoemde ingrediënten wel het recept voor een topvakantie. Gooi daar nog het uitgaan, stedentripjes, Vespa ritjes, een fotocamera en natuurlijk ons,als belangrijkste element, erbij en wij zijn in onze nopjes.
‘Ah, summer, what power you have to make us suffer and like it’ - Russel Baker
+ - 1 reactie
Nice work!! Website ziet er ook mooi uit zo!!